Onzekerheid

Onzekerheid
Iedereen kent dat waarschijnlijk wel. Je hoort iemand praten en die zegt ik ben soms zo onzeker over
mijn lichaam. Je kijkt nog eens goed naar die persoon en er gaan allerlei hersenspinsels door je
hoofd. Jij onzeker? Over wat? Je ziet er super goed uit, hoe kan die persoon nou onzeker zijn? Als ik
er zo uit zou zien als jij, zou ik super gelukkig zijn. Sommige mensen zeggen dit en sommige mensen
denken dit alleen. Kan jij je voorstellen dat sommige mensen zo naar jou kijken? Nee?! En toch is het
zo.

Mensen die zichzelf te dik vinden, kijken zo naar slanke of dunne mensen. Mensen die zich zelf te
dun vinden kijken zo naar de wat vollere mensen. Er zijn altijd mensen die met je willen ruilen.
Ik zal je nog een voorbeeld geven over hoe gelukkig wij allemaal mogen zijn, over wat wij kunnen en
hoe wij eruit zien. Ik hoor regelmatig de vraag, “met welk persoon zou jij wel eens willen ruilen?”. De
meeste antwoorden: een rijk persoon, een beroemdheid of een goede sporter. Ik verbaas me daar
heel vaak over. Wat nou als je eens zou kunnen ruilen met iemand die het veel minder heeft dan jij?
Iemand die bijna of geen geld heeft? Waardeer je dan meer de financiële mogelijkheden die je nu
hebt? Iemand die heel ziek is? Geniet je dan meer van de gezondheid die je nu hebt? Iemand die niet
kan lopen? Ga je dan genieten van elke stap die je zet? Beeld je eens in dat 1 dag met iemand ruilt
die dit alles niet hebt. Hoe zou jij je dan voelen als je na die dag weer terug bent in je eigen lichaam?
Ik snap ook wel dat je niet elke minuut van de dag dankbaar kan zijn voor wat je hebt of dat je altijd
tevreden moet zijn hoe je eruit ziet. Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat de manier van denken
je zelfbeeld bepaalt. Ik heb dit in andere blogs ook al besproken. Maar je manier van denken heeft
super veel invloed.

Ik ben ook heel vaak onzeker geweest. Misschien heel gek, maar mijn grootste onzekerheid heeft te
maken met schrijven. Ik was/ben zo slecht in Nederlands en heb zo vaak gehoord dat mijn teksten
nergens op leken. Ik ben zelf keihard gezakt op mijn Nederlands. En door elke tekst stonden dikke
rode pen strepen. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik dit soort dingen als een blog schrijven super
voor me uitgesteld heb. Als je het niet doet, kan je het ook niet fout doen, dacht ik. Nu ben ik voor
jullie een blog aan het schrijven en misschien zitten er nog steeds heel veel spel- of taalfouten in(lang
leve de autocorrectie). Misschien klopt er grammaticaal helemaal niks van. Maar ik doe het wel.
Weet je waarom? Omdat ik het geaccepteerd heb en ik denk dat ik wat nuttigs te melden heb. Het
maakt voor de meeste mensen echt niet uit of ik wordt of word schrijf. Het betekent hetzelfde en
iedereen begrijpt me. En als je het wel irritant vindt, was je waarschijnlijk allang afgehaakt. Er zullen
mensen zijn die veel beter kunnen schrijven, veel minder spelfouten maken maar die doen het niet.
Dat is eigenlijk met alles.

Het gaat om accepteren. Accepteren dat je niet de beste kan zijn, de mooiste kan zijn, de breedste of
slankste kan zijn. Als je kan accepteren wie je nu bent, is het makkelijker om te veranderen. Want
dan verander je niet omdat je vindt dat het moet, maar omdat je het wilt. Als je kan accepteren wie
je nu bent, zal je veel minder onzeker zijn en zal er een hele mooie wereld voor je opengaan.
Quote van de week:

JE BENT MOOI !!